سه مگنت، سه واژه…
اما پشت هر کدام، یک تاریخ، یک دلبستگی و یک ضربان نهفته است.
«ایران»، «ایرانجان» و «وطن»
هر سه مثل سه نتِ یک موسیقیاند؛
یادآورِ ریشهاند، یادآورِ خاکی که با آن بزرگ شدهایم و هوایی که با آن نفس کشیدهایم.
هر خطِ منحنیِ نقشه، خاطرهای را زنده میکند:
از آبیِ خزر در بالا تا لابهلای موجهای خلیجفارس در پایین.
قلبهای کوچکِ سرخ که بر پیکر سفیدِ سفال نشستهاند،
مثل نشانههایی هستند که بگویند:
این ستِ سهتایی، سه تعریف عاشقانه از یک حقیقت واحد است:
اینکه ایران، فقط یک سرزمین نیست؛
یک حس است، یک تپش است، یک جانِ مشترک.