وطن، لزوماً یک جغرافیای پهناور نیست؛
گاهی وطن، در مشتی خاکِ پخته و لعابخورده خلاصه میشود که با عشق فرم گرفته است.
درست مثل این مگنت سفالی که تمامِ دار و ندارِ دلم را در منحنیهایش جای داده است.
از خزر تا خلیج، از هنر تا اصالت…
اینجا ایران است؛
کوچک بر روی دیوار، اما بیکران در عمقِ جان.
آن قلبِ سرخ، مهرِ تائیدی است بر این پیوندِ ابدی.
«ایرانِ من، خانهی من، قلبِ من.»