پرچم، حافظهی جمعی یک ملت است که در باد نفس میکشد، نشانهای که از ریشههایی که از خاک برخاستهاند و تا بلندای آسمان قد کشیدهاند.
از حیاط سادهی مدارس، جایی که اولین ایران را با نگاه کودکانهمان فهمیدیم، تا زندگی بزرگسالی که تصمیمها و مسئولیتها در سایهی نام وطن شکل میگیرند، همیشه بیرقها حضور داشتهاند؛ بیصدا اما پرهیبت، آرام اما عمیق.
اکنون ما به سراغ طراحی بیرق شالیزار ایران، با الهام از سبزیِ بیپایان شالیزارهای شمال رفتیم؛ نه صرفاً برای آویختن، بلکه برای روایت کردن.
بیرق شالیزار ایران ادای احترام است به خاک، به هویت، به ملتی که هنوز در رنگها، در نشانهها و در خاطرهها به وطنش عشق میورزد.